"Merhamet istemiyorum, hiç kimsenin acımasına ihtiyacım yok, merhamet de zulmün bir parçası;Ne bana acıyın ne de çocuğuma. Merhamet zulmün merhemi olamaz."
Bu dünya zıtlıklar âlemiydi bir bakıma. Ekşi ile tatlının birbirinin içine saklanabilmesi gibi, her akıllı insanın içinde bir delilik kalıntısı vardı ve her deliliğin derinliklerinde de bir aklıselim tohumu ışıldıyordu..
Bir gün aniden çocukken alışkın olduğumuz duyguları bize hissettirecek ilişkilerin içinde buluruz kendimizi.Sonra da döner, bunu biz zorla arayıp bulduk yerine, kaderin böyleymiş der, geçeriz..