Yıllar geçti gitti.Zamanla yaralarımın kabuklarının kendiliğinden düşmeleri gerektiğini anladım.Ve o yaraların geride bıraktığı izlere bakmayı da bırakmam gerektiğini.Derken o izlere de alıştım.Herkes gibi.Hepimiz gibi.Kolumdaki aşı,dizlerimdeki sinek ısırıklarının izi gibi bir şey oldu.
Hayatımda bir bölüm sonu, paragraf başı.altı çizilecek bir cümle söz konusuysa eğer,bir şarkı çıkagelirdi aniden."Çok gecikmedim umarım"telaşıyla ortamın,mevzunun akışına uygun bir biçimde yerine yerleşen bir karakter olurdu adeta.