Kitabın başlığının yanlış koyulduğunu düşünmedim değil. Kitabı elime aldığımda müthiş bir polisiye romanı hissettim. Ama hiçbir şeyin beklemediğim gibi olduğunu her sayfada farklı duygular hissedince anladım. Başta Raskolnikov gözümde mükemmel acınası bir durumdayken hafif hafif hissettiğim gurur duygusu bir an geçecekmiş gibi dururken kitapta gittikçe belirdi. Herkesten farklı olduğuna duyduğu değer elini kirletmekte kalmadı ayrıca insanlardan uzaklaşmasına neden oldu. Mükemmeliyetçi anlayışının zedelendiğini hissedip öldürdüğü insanlara değil de gururuna üzüldüğünü duyunca çok sinirlendim. Çok farklı bir karekterle sabah akşam karşılıklı dövüştük . Çoğu zaman sinirlenip rafta beklettiğim doğrudur. Son anlarda korkmaya bile başlamıştım fikirlerinden. Neyseki sevginin, tüm kinini kendine ve çevresine olan çaresizliğini yendiğini görmek rahatça kapatmamı sağladı kitabı. En güzel karekter Razumihin'di . Arkadaşına olan inancı ona iyilik yapmak için çabası o güzel sevgisi her denk geldiğimde" oh be hala güzel insanlar var" hissi verdi . Biraz da olsa mutlu etti beni. Yazar bütün karekterleri özenle seçmiş gibi her birinde farklı özellikler biçmiş kendince. Ama bu kadar insan gerçekten lazım mıydı,gerçekten bu kadar olaya gerek var mıydı,sık sık bahsedilen o oda bu kadar anlatılmalı mıydı? Bunu yazarla hasbihal etmek isterdim.Bahsettiğim başlık : Gururun Suçu