Türk-Amerikan sosyolog Sherif ’e göre oto-kinetik hareket, sosyal etkinin araştırılmasında önemli bir fenomendir. Zira deneysel olarak oto-kinetik hareketler yaratmak kolaydır. Bu yüzden Sherif, üç evreden oluşan bir deney gerçekleştirmiştir. Üç evreli bu deneyde cevaplamaya çalıştığı sorular şunlardır: Birey karşılaştırma imkânı olmayan istikrarsız bir durumda nasıl davranır? Dış referans noktaları ortadan kaldırıldığında ne yapacaktır? Karmaşık cevaplar mı verecek yoksa kendi referans noktasını mı oluşturacaktır? Peki aynı istikrarsız durumda bir grup insan ne yapacaktır? Bir grup standardı ya da referans noktası oluşacak mıdır? (Sherif, 1935, s. 17).
Bu sorulara yanıt vermek amacıyla oto-kinetikten yararlanan Sherif, ses ve ışık geçirmeyen bir odada deneyine başlamıştır. Deneyin yapıldığı odanın duvarına, yerden 85 cm yukarıya bir ışık yansıtılmıştır. Denekler, bu ışığın 5 metre karşısına oturtulmuştur. Deneklerin ışığın kaynağıyla ilgili hiçbir fikri olmaması için oda ayarlanmıştır. 19 denek, Columbia, Teachers College ve New York Üniversiteleri’nin birbirlerine tamamen yabancı çalışanlarından seçilmiştir (Sherif, 1935, s. 19, 22). Deneyin ilk evresinde tek tek odaya alınan deneklere, aşağıdaki talimatlar okunmuştur:
“Oda tamamen karanlık olduğunda, size ‘hazır ol’ sinyali vereceğim ve bir ışık göstereceğim. Kısa bir süre sonra ışık hareket etmeye başlayacak. Hareket ettiğini görür görmez, butona basın. Birkaç saniye sonra ışık kaybolacak. O zaman bana hareket ettiği mesafeyi söyleyin ve tahmininiz olabildiğince doğru olsun” (Sherif, 1935, s. 23).
Deneklerin her biri kendine göre bir ölçü belirtmiştir. Bu ölçü, birbirinden habersiz olan her denek için birkaç gösterimden sonra her bir deneğe özgü bir ortalamaya dönüşmüştür (Sherif, 1935,s. 24-27). İkinci evrede