Gizem Kordalı
@Misterio
Huxley’in ses getiren ütopyası. Bu kadar zaman nasıl olur da okumam diye utanarak çevirdim sayfaları. Ütopya diyoruz gerçi ama Dünya üzerindeki bu hızlı bireyselleşme ve aile kurumundan kopuş gelecek birkaç yüzyıl içerisinde bizi bu ütopyaları değerlendirmeye itecekmiş gibi görünüyor. Huxley’in ütopyasında Dünya devletlerinin istikrarı biyolojik mühendislik ve insanı her yönden koşullandırmanın terkibiyle sağlanır. Bu devletlerin standartlaşmış iki milyar yurttaşı sadece on bin soyadı paylaşır. Dünyaya doğarak gelmemişlerdir, önceden belirlenen rolleri yerine getirmek üzere kuluçkadan çıkmışlardır. Yani politik gövdedeki hücrelerden fazlası değil birey. Çocuklukta edilgen itaatin, maddi tüketimin ve sınırsız rastgele cinsel ilişkinin erdemleri, hipnogedya (uykuda öğretim) yoluyla telkin edilir. Kitabı okurken garip bir şekilde hem ufkunuz açılıyor hem de içinizi bir huzursuzluk kaplıyor. Vahşi diye bahsedilen kişinin (Günümüz üreme yöntemiyle hayata gelmiş) özellikle modern dünyadaki kişilerce anlaşılamaması, duygularının, aidiyet hissinin, bağlanma ihtiyacının gülünç kabul edilmesi anlatılmış. İlgimi çeken bir başka yer; seri üretilen bu bireylere devletin çıkarı için bazı özelliklerin kasten eklenmesi ya da çıkarılması kısmıydı. Ödül ceza pekiştireçleri kullanılarak devlet tarafından şekil verilen bu insanların hiçbir zaman kendi olamamaları, kendileri için çizilen şema içerisinde tamamen bilinçsizce ancak mutlu (cehalet mutluluktur) yaşamalarını okurken kafamın içindeki modern ve ilkel iki sesi susturamadım. Çelişkilerle dolu, düşünmeye iten bir şaheser. Okunmalı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Severek dinlediğimiz gibi severek de okuyoruz Zülfü Livaneli’ni. Kitap okunması gerekenler listesinde kesinlikle olmalı çünkü toplumsal olarak kanayan yaralarımızdan dem vuruyor. Din,ırk,mezhep,cinsiyetçilik her biri başlı başına bir huzursuzluk şemasına yerleştirirken bizi, Türkiye coğrafyasında özellikle kanser gibi yayılan dini kutuplaşmanın yarattığı huzursuzluğa yer verilmiş. Bireysel değerlendirdiğimde unutamadığım ve biraz kendime dair farkındalıklar kazandıran ‘Harese’ kelimesine takıldım. Arka kapağında bu kelimenin linguistik kökenine yer veriliyor zaten hikayesini anlatmayacağım yalnızca hırsın aslında ne derin bir hiçlikten geldiğini farketmemi, açıkça söylemem gerekirse hırslarımla yüzleşmemi ve iç benliğime yönelik bazı farkındalıklar kazanmamı sağladı.
Emrah Serbes severek okuduğum bir yazar ancak bu kitabı okumakta geç kalmışım. Sebebi polisiye sevmeyişim olabilir. Behzat Ç. karakteri dizisiyle hepimizin gönlünde taht kurduğu gibi roman betimlemelerinde de insanda geriye hafif bi kıskançlık bırakmıyor değil. Her sayfada sona yaklaşmaktan korktuğum için yavaştan aldım. Romanın sonunu bildiğim halde ağlamaklı oldum. Herkese, özellikle polisiye sevenlere özellikle tavsiye ediyorum.
