Ciddi söylüyorum;herhalde bunda bambaşka bir zevk ,şüphesiz umutsuzluktan doğan bir zevk bulabilirdim; umutsuzluk en yakıcı zevktir, özellikle de içinde bulunduğun durumun çaresizliğini açıkça kavramışsan. Bana en çok dokunan, suçlu olsam da olmasam da her zaman bir çeşit tabiat kanununa uyar gibi ,herkesten önce kendimi suçlu görmemdi.
Farkında olmadan ,yetişkinler tarafından suçlanarak, suçlanmanın verdiği kötü hisle doğruyu bulmaya yönlendiriliyorum...
Gün geçtikçe çocuksu heyecanımı yitiriyorum...
Ağırlaşıyorum...
Ağırlaştıkça etrafımdaki yetişkinler bu ağırlığa isim koyuyordu;Olgun Olmak...
Halbuki çocuksu duygularımı yitiriyorum.. Hatalar karşısında kendimi suçlu hissettikçe sanki masumiyetimi kaybediyor ve adım adım suçluluk duygusu biriktiriyorum....
"Zayıf düşeceğimi zannettiğin şey ,incinmişliğin acı veren gücünün azalması... Ben incinmişliğin acı veren gücünden değil, Kendim olmanın özgürlüğünden güç almak istiyorum..."
İnsan yapabileceklerini isteyerek yapmalı ve çekmesi gereken acıyı isteyerek çekmelidir. " İstediğimiz gibi yaşamamalıyız, yaşayabileceğimiz gibi yaşamalıyız."
Gnomici poetae Graeci(Antik yunan şairlerinden vecizeler) , Fleischer,Leipzig, 1817,s 30