Kördüğüm
@Mockinbird
163 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
10/10
2022 22. kitabı
Tüm öykülerin sıradan karakterlerle nasıl bu kadar olağanüstü oluşuna şaşırdığım bir kitap oldu. Rutin hayat döngüsünün içinde kaybettiğimiz hassasiyetler, öylesine dinleyip de anlamadığımız, empati kurmaktan bile imtina ettiğimiz yaşam öyküleri olan insanları bu kitaba misafir etmiş 
Şermin Yaşar ’ a hayranlığımı bir kez daha hissettim içimde. Bu hengamede yalnız olmadığımızı, küçük samimi duyguların yitip gitmek zorunda kalmadığını görmek çok iyi geldi.
Bu kitabı okumama vesile olan kitap ve yaşam yolculuğuma yoldaşlık eden yol arkadaşım 
Mehmet Güzel ‘e teşekkür ederim.
Ait olduğumuz yerler var unutmadan kalkıp yerimize yatalım.
Şermin Yaşar ’ a hayranlığımı bir kez daha hissettim içimde. Bu hengamede yalnız olmadığımızı, küçük samimi duyguların yitip gitmek zorunda kalmadığını görmek çok iyi geldi.
Bu kitabı okumama vesile olan kitap ve yaşam yolculuğuma yoldaşlık eden yol arkadaşım Mehmet Güzel ‘e teşekkür ederim.
Ait olduğumuz yerler var unutmadan kalkıp yerimize yatalım.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
10/10
2022 14. kitabı
İkinci Dünya Savaşı’nı hep bir yahudinin gözüyle görmüş, anlattıklarıyla anlamaya çalışmışızdır. Bu kitapla beraber o zulümlerden nasibini alan tek halk olmadığını anlıyoruz. Bir Kırım Türkü’nün yaşadıklarıyla o korkunç yılların ne denli korkunç olabildiğini anlatmaya çalışmış yazar. Rusların kendi topraklarını istilaları, Almanların kamplarındaki zulümlerle daha ne kadar eziyet görebilirlerdi diyecek oluyoruz, bu kez de vatanlarını korumak niyetiyle çıktıkları yolda ihanet iftiralarıyla karşı karşıya kalıyorlar. Gördüğümüz ve öğrendiğimiz o ki ızdırap çekmek, kalbinde kötülük bulundurmayan her insanın omzunda bırakamadığı bir yük…
10/10
2021 16. kitabı
Çizgi roman dünyası diğer dünyalardan farklı olarak zihnimizde hayalini kurduğumuz karakterleri şekillendirmek adına bir çok zenginlik barındırıyor. Bu roman da gerek çizimleri olsun gerekse anlatış tarzıyla ödüller kazanmış ve bunu sonuna kadar haketmiş bir kitap.
Konu itibariyle hepimiz o dönemi bir çok tarzda sanat eseri olarak incelemişiz, kitaplar okumuş, filmler izlemişiz, insanlığın düşebileceği en derin çukura defalarca şahit olmuşuzdur, bu kitaptaki karakter de babasının hayat hikayesinden o döneme bir pencere açarak bize son derece gerçekçi bir görsel sağlıyor.
Yahudilerin ve diğer milletlerin de o dönemde yaşadıklarına şahit olmak biz okuyanlara bile ne büyük ızdırap veriyor, o yaşananlardan sağ çıkabilen kitabımızın baş karakteri Vladek’in böylesine tedirgin ve huysuz olmasına da şaşırmıyoruz.
Beni şaşırtan tek bir şey var o da şu ki; bu zulme maruz kalan insanların, günümüzde taraf değiştirerek yapılan değil de yapan tarafta olması. Ne bileyim, umarım çocuklarımıza bu hikayeleri değil de barış içinde öten kuşların cıvıltılarını betimleyen çizgi romanlar yazmak, okumak nasip olur bizlere..
Barış içinde bir zamanlar dilemekten başka ne gelir elden..
9/10
2021 11. kitabı
Kitabı bitirdikten sonra durup şöyle bir uzaklara bakıp , evet ne kadar ihmal etmişim içimdeki çocuğu dedim. Ancak tuhaf bir şekilde içim öylesine bir huzurla doldu ki, rahatladım. Bu sanki yıllarca kafesin içinde, zarar görecek diye dışarıya çıkartmaktan korktuğum o küçük kuşun asıl yerinin o özgürce bırakıldığı uçsuz bucaksız gökyüzü olduğunu görmek gibiydi..
Bu kitabı kolilere doldurup, Noel baba gibi tüm evlerin bacasından bırakmayı çok isterdim. İnsan o içindeki çocuğu dışarıya çıkartmazsa, kendini tanıyamazsa tıpkı Derviş Yunus’un dediği gibi “bu nice okumaktır” da kalırız. Kişi kendini bilmediği zaman ne evlat biliyor ne dost biliyor ne yaren.. Hepimiz eksiğiz ama tamamlamak bizim elimizde bir an önce içimizdeki çocuğu yeniden keşfetmek zamanı..
Onun deyimiyle “Sözün kısası: Mükemmel değil, iyi insan yetiştirmeyi hedefle”yelim inşallah..
Sevgili Doğan Cüceloğlu’nu tanımakta çok geç kaldığım için biraz da kendime esef ederek bitirmek istiyorum sözlerimi. Yine de yaşıyorsak umut var demektir..
10/10
2020 56. kitabı
Hayat bir kumar değil midir zaten. Başlangıç motivasyonumuz ve devam etmek için kendimizi kandırdığımız binlerce sebep her birimizin farklı olmaz mı? Kendimize uygun olduğunu düşündüğümüz elde kırmızıya koyduğumuz tüm heveslerimiz, umutlarımız çıkan eldeki zero gibi bizi de dibe sürüklemez mi?
En büyük kumarın da aşk olduğuna inanan biri olarak tevekkeli değil Aleskey İvanoviç karakterini kendime oldukça yakın bulmam. Ancak aşkların parayla ölçüştürülmesi durumu hiçbir zamana içime sinmiyor. Dostoyevski karakterleri yaratırken tüm acımasızlığı ve aynı zamanda tüm gerçekliği katıp karıştırmış elbette ama ne dersin dosto amca hiçbir şansımız yok mu bu kumarda ?
