Bizde bir şeyler eksik gibi hissediyoruz sık sık ve tam da bizde eksik olanlar başkasında varmış gibi geliyor bize, üstüne üstlük kendi sahip olduklarımızı da onlara sunuyoruz, üstüne bir de ideal bir memnuniyet fikri icat edip ekliyoruz. Böylece mutlu insan dediğimiz şey, yarattığımız kendimiz, nihai halini almış oluyor.
Açık denizleri, etrafında duvar olmayan, uçsuz bucaksız yerleri arıyordum. Ama ruhumuz böyle gökyüzlerinde uçup dururken birdenbire yere inip insan küçüklüğü ile karşılaşmak ne tuhaf oluyor.
Yalnızlık, kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe, yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.