Meryem
@Mor_Karga
Sınırları kaldırınca tüm kuşlar uçar. Kuşları özgür bırakın.
Bence, gerçekten büyük insanlar, büyük acılar çekmek zorundadırlar.
Beş dakika geçti. Raskolnikov konuşmadan, Sonya'nın yüzüne bakmadan odada bir aşağı bir yukarı dolaşıyordu. Sonunda ona yaklaştı, gözleri tutuşmuş gibiydi. İki eliyle omuzlarından tutarak, gözlerini kızın ıslak gözlerine dikti. Uzun uzun baktı. Bakışları ateşli, deliciydi. Dudakları şiddetle titriyordu... Birden, hızla eğildi, yere kapanarak kızın ayaklarını öpmeye başladı. Sonya bir deliden kaçar gibi, korkuyla ondan uzaklaştı, geri çekildi. Gerçekten de delirmiş gibi bakıyordu Raskolnikov.
"Ne yapıyorsunuz?",diye mırıldandı. Sonya yüzü, yüzü bembeyazdı, yüreği sıkışıyordu. "Ne yapıyorsunuz böyle? Benim gibi birinin önünde!..."
Raskolnikov hemen kalktı, pencereye doğru yürüdü, yabanıl bir sesle, "Ben senin önünde değil, insanlığın çektiği acıların önünde eğildim.", dedi.
Etrafına, üç beş kitabına şefkatle baktı. Yanında kalan yoldaşları sadece onlardı.