Ne zaman canın yansa bu kadar derinden
Sanırsın mümkün değil bi' daha üzülmen
Ne inat, ne dayanıklı, ne gözü kara yürek
Acıyor aynı yerden her şeye rağmen
Ne akıl kâr ediyor, ne fikir o sırada
Biliyorsun geçiyor zamanla ama ne fayda
Yaralı, tepeden tırnağa herkes yaralı
Alışılmıyor acıya, yok kaidesi kuralı
Kanayıp ne kadar tutabilirsin gül uğruna dikeni?
Ne gelen anladı, ne giden olanı biteni
Adıyorum aşka geri kalanımı
Suya söyledim gitti en son yalanımı
Aşkında en hesapsız kitapsız olanını
Yaşamazsam kara kaplıya kaydedin beni
Her zamanki gibi arabacı İvan'a kızacağım, her zamanki gibi tartışacağım, yerli yersiz düşüncelerimi söyleyeceğim, ruhumun en gizli köşesiyle başkaları, hatta karım arasında bir duvar olacak, her zamanki gibi kendi korkularım yüzünden onu suçlayacak ve bundan pişmanlık duyacağım, neden dua ettiğimi akıl yoluyla anlamayacak ve dua edeceğim, ama hayatım, tüm hayatım, başıma gelebilecek her şeyden bağımsız olarak hayatımın her dakikası, eskiden olduğu gibi anlamsız olmamakla kalmayacak, bu hayata katabilecek güçte olduğum iyiliğin kesin anlamına sahip olacak."
Ölüme rağmen yaşamak ve sevmek gerektiğini hissediyordu.Sevginin onu umutsuzluktan kurtardığını ve bu sevginin umutsuzluk tehdidi altında daha güçlü,daha temiz bir sevgi olduğunu hissediyordu
Ölüme rağmen yaşamak ve sevmek gerektiğini hissediyordu.Sevginin onu umutsuzluktan kurtardığını ve bu sevginin umutsuzluk tehdidi altında daha güçlü,daha temiz bir sevgi olduğunu hissediyordu