Değişiyordum. O sıralar bunun farkında değildim;ama yeniden mutlu olmak ve beni mutsuz eden şeylerin bazılarını unutmak için yeni bir yol bulmuştum. Hepsinden önemlisi kendimi unutmayı öğrenmiştim.
Annem bendeki değişikliği fark ediyordu ;onun, bunun nedenini bildiğine inanıyordum, ama hiçbir şey söylemiyordu. Beni, evdeki herkesten daha iyi anlıyordu. Onu kandıramıyordum, çünkü her zaman garip bir şekilde mutlu muyum, üzgün müyüm anlıyordu;benim hissettiklerimin yarısını hissediyordu sanki.