Hikmet bey, sevdiği kadında beğenmediği bir yan gören erkeklerin çaresiz ve üzgün bakışlarıyla baktı karısına; öfkesi geçmiş yerini üzüntüye bırakmıştı. Sevgisi eksilmiyordu ama sevginin yanında bulunması gereken hayranlığını kaybediyordu; taşımaktan, içinde beslemekten memnun olduğu o sevgi, taşıması zor, ağır bir yüke dönüşüyordu her olayla. Bütün zenginler gibi, farkirlerin ya da fakirlikten gelenlerin mal mülk tutkusunu küçümsüyor ve onlar adına utandırıcı buluyordu, bunu karısında görmek daha da yaralayıcıydı.