Dervişe sormuşlar:
Zor zamanlardan geçerken ne yapmalı?
Derviş demiş ki:
Sonsuza dek sürmeyeceğini bilmeli, imtihan olduğunu düşünmeli, daha kötüsü olmadığı için dua etmeli, yanında olmayanları terk etmeli.
İnsanı, eninde sonunda öleceğini bilerek hayatta tutan tek duygu umuttu, Umut sayesinde her şeye katlanıyor, yaşanan kötü anların geçeceğini ve bizi daha güzel günlerin beklediğini düşünüyorduk...
Bana göre bu sistem Mevlana’nın da dediği gibi karşılıklar esasına göre işliyor. Ne bir katre hayır karşılıksız kalıyor, ne de bir katre şer. Bu dünyada ne yaparsan, dünya er veya geç sana onun karşılığını mutlaka veriyor.