Kalbin kapıları vardı. Korunması kolaydı. Ama vesvese, kapıları bir bir aşarak girmiyor, kalpte doğuyordu. Olan, doğrudan kalp evinde, gönül hanesinde oluyordu.
Baudelaire’in; "Ben nerede değilsem orada iyi olacakmışım gibi gelir." dediği yer. Bilirsin; evi yol olanın, kaldığı her yer gurbettir. Ve evi yol olanın, yol ayaklarına birikir.