En çok özlediğin insan arayı o kadar açar ki sen ona adımladıkça karşılıksız bırakır, seni her seferinde erteler, belki de üzerine düşmenden de içten içe haz duyar. İnsan, bir vakit sonra özlemeye de alışır, o şarkıda söylendiği gibi “Alıştım sensizliğe, gel desen gelemem ki.”