“BEN BURADAYIM SEVGİLİ OKUYUCUM, SEN NEREDESİN ACABA?” cümlesiyle bitiyor bu güzel kitap ve sonu olmayan bir veda başlıyor yazarla okuyucu arasında...Kısa öyküleri seviyorsanız, okumanız gereken kitaplardan biri meşhur Tutunamayanlar’ın yazarı “Oğuz Atay”ın “Korkuyu Beklerken” kitabı olsun derim. Hikayeye ismini veren “Korkuyu Beklerken” üçüncü sırada yer alıyor ve burada yer alan karakterin “Yalnız kalmaktan korktukça yalnızlığım artıyor.” sözleri, gittikçe paranoya haline gelen korkusunu anlatan kimi cümlelerden biri.Hikayelerinde bulunan ironi insanı ara ara gülümsetiyor, düşündürüyor. Genel olarak yalnızlık, ümitsizlik ve yabancılaşma hakim hikayelere... Toplumda tabir yerindeyse içi boşaltılan birçok şeye bir eleştiri var. Altını çizmeden okuyamayacağınız kitaplardan. Kitaptan kimi alıntıları da buraya ekliyorum:
“Ne zaman vaktin var? dedi. Her zaman. Ona bu sözü söylemedim tabii. Her zaman vakti olanlara saygı duyulmaz.” “Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Zaten beni, daha kimler anlamadı.”,”Bunu sana nasıl anlatmalı? Red red ediyorum dedikten sonra her şey bitmişti. Ne var ki bunu, yani her şeyin bittiğini senden kültürlü, senden bilimsel, senden görgülü insanlar bile neden sonra anlıyor ya da hiç anlamıyorlar.