“Hayatımızın ikinci bölümünde açığa vurduğumuz mizacımız, çoğunlukla öyle olsa bile, her zaman başlangıçtaki mizacımızın gelişmiş veya solmuş, güçlenmiş veya yumuşamış şekli değildir; bazen de tamamen zıt bir mizaç, adeta tersyüz edilmiş bir giysidir.”
“Şimdi söyle bana bütün çirkinliğimi/Yalanlarımı/Kötülüklerimi yüzüme vur artık/Utandır beni yaşadığıma/Çaresizliği suratıma bir tokat gibi indir/Yanağımda beş
parmağının izi kalmalı/Sonra geç karşıma/Olanları unutalım/İki eski dost gibi/ Her şeye yeniden başlayalım”
Şunu söylemek gerekir ki, gülmeyi unutan insan yoksuldur, ağlamayı unutan da vicdansız. Ama her ikisini birden unutan kişi artık insanlıktan çıkmıştır.Onun yüzünden duygu okunamaz.