Ayhan SEKİLİ
@Muamma13
Osmanlı Arşiv Kaynaklarına Göre Yunan Salib-i Ahmer Cemiyetinin (Kızılhaç’ın) Karanlık Yüzü (1919-1923) isimli kitabın yazarı
Araştırmacı Tarihçi
Ankara Üniversitesi Dil Tarih Coğrafya Fakültesi Yeniçağ Tarihi Doktora
Ankara
OSMANCIK
75 okur puanıMart 2023 tarihinde katıldı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
-Spoiler-
"Bencilliklerin oluşturduğu bir bileşim en güzel toplumsal birliktelikleri yozlaştırıp yok eder." (Sayfa 5)
***İdam günü sabahı: "İhtiyacım olduğunu sandıkları için yemek getirdiler. Nefis yemeklerle süslenmiş bir masa, bir piliç, sanırım başka şeylerde var. Tamam o zaman! deyip yemeye çalıştım ama daha ilk lokmada hepsi ağzımdan dökülecek kadar acı ve yavan geldi. (Sayfa 52)
**İdama 4 saat kala celladın mahkumu traş etme sahnesi:
"Bu korkunç davranışların, boynuma değen çeliğin (traş makası) soğukluğunun etkisiyle dizlerim gevşedi ve göğsümden boğuk bir hırıltının yükselmesi üzerine saçımı kesen adamın elleri titredi:
- Beyefendi, dedi, bağışlayın! Canınızı mı yaktım?
Bu cellatlar çok iyi yürekli insanlar... (Sayfa 72)
**İdam için Greve Meydanına giriş sahnesi:
Atlı jandarma takımı burada korteje katıldı.
- Şapkaları çıkarın! Şapkaları çıkarın! diye bağırıyordu binlerce ağız hep birden. Adeta bir kraldım. O sırada ben de iğrenç bir şekilde güldüm ve rahibe:
- Onlar şapkalarını çıkarıyor, ben de onlar için kellemi...! (Sayfa 74)
!!!!!!Normalde okunmama kaygısından ötürü uzun bir inceleme yapmaktan içtinap etmekteyim fakat bu incelemem biraz uzunca oldu. Eğer okursanız istifade edeceğinizi ve kitap hakkında bir mukaddime nevinden bir bilgi edineceğinizi inanıyorum!!!!!!!
Fransız edebiyatının en ünlü yazarlarından biri olan Victor Hugo, 1829 yılında yayımladığı “bir idam mahkumunun son günü” isimli eserle Fransa’daki idam cezasının kalkmasına yönelik taviz vermez bir tavırla karşı çıkışını anlatmaktadır. 19. Yüzyılın ilk çeyreğinde Fransız toplumunun sosyo-ahlaki, siyasi ve politik olarak ale’l-ekseri idam cezasının gerekli olduğu üzerinde durmaktadır. Bu yargıyı kitabın “trajedi hakkında bir komedi” bölümünden öğreniyoruz. Fransa’da idam meselesini geniş bir nazariye ile ele almak iktiza ederse; “idam olsun” diye savunan zümrenin ana gerekçesi, topluma zarar veren tefessüh etmiş ve gelecekte de topluma zarar verebilme potansiyeline sahip bireylerin ortadan kalkması gerektiğini düşünürler. Bu sorunsala cevap olarak Hugo, “eğer sadece bu söz konusu olsaydı -yani iflah olmayan ve topluma zarar veren bireye- müebbet hapis cezası yetecekti. Öldürmek neye yarar? Hapishaneden kaçılabileceğini söyleyerek itiraz edeceksiniz, öyle değil mi? Nöbetçileriniz görevlerini iyi yapsınlar. Demir parmaklıkların sağlamlığına güvenmiyorsanız, hayvanat bahçelerini açmaya nasıl cesaret ediyorsunuz? Zindancının yeterli olduğu yerde cellada gerek yoktur!” cümleleriyle karşılık verir. İkinci olarak idam cezasını savunan zümrenin diğer bir dayanağı; “Toplum suçludan intikamını alabilmeli ve ona hakkettiği cezayı –idamı- verebilmeli…” Hugo ise, toplumun ikisinin arasında yani cezanın altında intikamın üzerinde yer aldığını ifade edip böylesine büyük ve böylesine alçak iki şeyin topluma uygun düşmeyeceğini savunur:
