İçimde hayatımın sonuna kadar yalnız olacağıma dair de bir önsezi vardı. Bunu anlamak, hissetmek, acı veriyordu bana. Sakin bir umutsuzluk duygusu içindeydim.
Şu anda, yıllar sonra bu satırları yazarken bile, o anda orada oturan içi boşalmış, yalnız gence çok acıyorum. Acıyı artık duymuyorum. Ama onun acısını hatırlıyorum... Hem de canlıymış gibi.