manzara kendini göstermekten hoşlanıyor, insanı cezbetmek istiyordu sanki: "Bak, ne kadar da güzelim!.. Gelsene!.. Hayır, hayır buraya, bana!" Sonra bunlar da kayarak geçip gitti ve dünya değişmeye devam etti.
Evet, yaşadığı bunca yeniliğin içinde bunu neredeyse unutacaktı: Gemi dünya değildi, dünyanın içinden geçiyordu, uçsuz bucaksız, görkemli bir dünyanın içinden! Dışarıdaki dünya, aslolan oydu; dalgalar, bulutlar ve ağaçlar, düzlükler ve bayırlar: Aslolan onlardı.
„İnsan, insan ırkının bir üyesi olduğu için şiir okur ve insan ırkı tutkuyla doludur! Tıp, hukuk, bankacılık, bunlar hayatı devam ettirmek için gerekli. Ama şiir, aşk, sevgi, güzellik? Bunlar da bizim yaşama nedenlerimiz!“