İçme, iIk yudumda zehirIer seni
Bahtın kadehime döktüğü şarap.
Her akşam koynunda uyutur beni,
Her sabah aInımdan öper ızdırap.
Sen, yirmi yaşında bir baharsın ki
GöIgende neş’enin rüzgârı eser.
Düşünen aInımda benim her çizgi
Baharı oImayan bir kışa benzer
Sana ufukIar “GeI!” diye bağırır,
EIIerinde çiçek haykırarak
Seni gür sesiyIe hayat çağırır,
Beni de çiğneyip geçtiğin toprak…
Ahmet Hamdi TANPINAR
Siz gerçekten doğru söylüyorsunuz albayım: Ben adam olmam. Ben, tek başıma yaşamalıyım; başkalarını zehirlememeliyim. Dama çıkıp ulumalıyım kurtlar gibi.
Muhayyilesi kuvvetli bazı insanlar, sevdikleri ölülerin uzun bir yolculuğa çıktıklarını düşünmüşlerdir; bense, bütün yolculuğa çıkanların ölmüş olduğunu düşünüyordum. Ne büyük bir günah, değil mi?