Hayattan daha çok zorlayan bir şey varsa o da; şu zorluğun içinde maruz kaldığımız nezaketsiz ve insaniyetsiz tavırlar. Bana böyle insanlara katlanmaya çalışmak ekonomiden, farklı imtihanlardan ve zor şartlardan daha ağır geliyor.
Hepsi de kibir ve bencillik temelli. Benim işim hallolsun da karşıdakini mağdur mu ediyorum? önemli değil. Önce ben geçeyim karşıdakinin hakkı mı? sorun değil.
Daha iyi görebilsinler diye akşam uzunları yakıyorlar, kargoda/kuyrukta saf ayağına yatıp sıranın önüne geçiyorlar, aman onlar yeter ki işlerini halletsin; çıkmanıza engel olacak şekilde araba koyuyorlar umursamadan, dakikalarca bekletip üstüne bir de geldiklerinde ağır ağır hareket ediyorlar "ne var koyduysak koyduk, bekliycen tabi" edasıyla..
Merhaba diyorsun buyrun diyorlar, kolay gelsin diyorsun duymazlıktan geliyorlar, hayırlı işler diyorsun cevap vermiyorlar, nasılsına iyiyim dedikten sonra sen nasılsın demiyorlar, güler yüz göstermiyorlar, müsaade istemiyorlar, saygı duymuyorlar. Hiçbiri özür dilemiyor, hiçbiri kusura bakmayın demiyor, hiçbiri af edersiniz anlamında başlarını bile eğmiyorlar.
Tüm bunları gözümüzün içine baka baka yapıyorlar, olanca nezaketsizlikleriyle ve bir o kadar da aptal yerine koyarak.