Reklam
Hayranlığımdan dolayı bazı arkadaşlarımın telefonlarında Zweig olarak anılmama sebep olan kişi.
Avusturyalı yazar ve muhabir, 28 kasım 1881'de viyana'da doğdu. Neredeyse bütün dünyayı dolaştı. Belçika'dayken 1. Dünya savaşı başladı. Zweig evlendi, ünlendi... Art arda çok başarılı eserler çıkartıyordu. Nitekim bu durum nazilerin hoşuna gitmemişti. Nazilerin, Stefan Zweig'a olan düşmanlığı artıyor, yaktıkları kitaplar arasında Zweig kitaplari ilk sıralarda yer alıyordu. Zamanla bu durum yerini bir tür kovalamacaya bıraktı ve Zweig, ailesini bile geride bırakarak londra'ya kaçtı. Eşinden boşandı ve daha sonra huzur arayışına devam etti. Portekiz'e yolculuk yaparken yanında olan lotte altman ile 2. evliligini yapti ve beraber yolculuklara devam ettiler...
Eserlerini bu kadar başarılı bir betimlemeyle anlatması ilk okuduğum kitabında dikkatimi çekti. Diğer klasikleşmiş aşk hikayesi anlatan yazarlara nazaran kendi içinde yaşadıklarını okura sunma gereksinimi duyuyordu sanki Zweig.
Amok koşucusu, satranç, mecburiyet, kızıl, geçmişe yolculuk, mürebbiye vs. eserleri başta olmak üzere bir çok eserini çok severek okuduğum Avusturyalı yazar. 2. dünya savaşının ruhunda uyandırdığı acıya daha fazla dayanamayarak karısıyla birlikte Brezilya'da intihar etmiştir..
23 şubat 1942 sabahı, Brezilya'da kaldığı evde yatak odasının kapısı, öğleye kadar açılmadı. bu durumdan şüphelenen hizmetçiler polise haber verdiler. yatak odasına giren polisler sırtüstü yatan stefan ile elini onun göğsüne koymuş olan sevgilisi lotte'yi buldular. "veronal" adındaki ilaçtan almışlardı. titizce düzenlenmiş masanın üstünde pulları bile yapıştırılmış olan veda mektupları duruyordu. ayrıca petrópolis valisi'ne hitaben yazılmış "deklarasyon" başlıklı bir mektup vardı:
"kendi isteğimle ve bilinçli olarak
Önemli olan bir medeniyetin düşmeyişi değil düşüşü dirilmesiz ölüme dönüşmeden doğrulamasını bilmesidir.
Ne için yaşıyoruz..Edebiyat
Spoiler içerebilir!!!
Yazar itiraflarım eserinde kendine bir takım sorular soruyor: Ben neyim? Nereden geldim? Nereye gidiyorum, dünyada vazifem nedir? Ne için yaşıyorum ve yaşıyoruz? Evet bu soruları kendine soruyor, cevabını bulamadığı an intihar etmek istiyor defalarca, hayat bir beladır diyor, para, mal mülk edinme, kariyer, şöhret... Bunlar yaşamın amacı asla olamaz diyor, ama ya bir gerçek varsa ve O bu gerçeği henüz bulamamış ise? Evet bir ümit devam ediyor yaşamaya ve aramaya. Inançsızlığın verdiği ıstırap onu dine yöneltiyor. Amaç din değil, Allah'ı arıyor kendi tabiri ile. Hristiyanlığı araştırıyor, ondaki çelişkiler diğer dinleri araştırmaya itiyor kendisini, Hristiyanlıkta karar kılıyor, ama ya çelişkiler? Bakıyor ki inançsız yaşamak mümkün değil, onları görmezden geliyor. Ortodoks, Katolik, Protestan gibi farklı mezheplerin birbiriyle sert sürtüşmeleri, bir insanın ilah yerine konması, günah çıkarma, ekmekle ve şarap içmenin etle kan içmeye benzetilmesi vs inanışlara rağmen inanca tutunuyor, ancak saçmalıklara daha fazla katlanamıyor ve gördüğü bir rüya ile kitabı bitirip, arayışına bir sonraki kitapta yer vereceğini söylüyor. Sorduğu sorular, inançları irdelemesi, huzuru arayışı hem dahice hem ıstırap dolu. Tolstoyun sorduğu soruları bence herkes kendine sormalı zira kitapta şark hikayesi diye alıntıladığı hikaye ki; insan, kuyuya düşmüş ama kuyunun ortasındaki dalı tutmuş bir adam gibidir. Kuyunun dibinde ejderha, başında ise aslan var. Kuyunun ortasındaki dalı tutan insan daldaki meyvelerle uğraşıyor. Halbuki dalı kemiren bir siyah( gece) bir de beyaz( gündüz) fare var. Tüm bunlara rağmen insan nasıl olur da meyve ile mutlu olmaya çalışır?
Reklam