M. C.
@Mustafa43
Reklam
Mustafa Müftüoğlu'nun yazarlığına sözüm yok, bir yazarı eleştirebilecek donanıma ve hakka sahip değilim lakin kitap için puanım on üzerinden '1'. Eminim kitap halis niyetlerle kaleme alınmıştır bilhassa okuyucuların milli duyguları pekiştirilmek amacı güdülmüş. Ama artık Türk okuyucuları da bilinçlendi. Öyle 'Dede Korkut Hikayeleri' tadında anlatamazsınız tarihi. Osmanlı tarihi deyince öyle dolu dolu cümlelerle süslü kelimelerle sadece savaşları anlatmak gerekmiyor. Bize gerçek bir tarihçi gibi olayları biraz daha objektif anlatmanız gerekiyor. Bırakın kararını okuyucu versin. En azından bu kadar abartılı yazmayın şu kitapları. Neymiş efendim 2. Niğbolu Savaşı'nda haçlılar 70.000 kayıp verirken Türk Ordusu 150 kayıp vermişmiş. Dalga mı geçiyorsunuz bizimle? Bir cümleyi paylaşayım 'Şanlı, Kahraman, Ulu Türk Akıncıları, Yunan kıyılarını taradı.' diğer bir cümle ' Hain, korkak, katil haçlı ordusu (vb) Rumeliyi kılıçtan geçirdi.' Olaylara baktığınız zaman eylemler aynı ama sıfatlar farklı. Bize sebepleri göster, sonuçları anlat. Okuyucu ile tartış en azından veya betimleme yap. Bu kitapta hiç biri yok. Sadece savaş tarihi gibi kalıyor ilk bakışta. Öyle bir anlatıl mış ki, Türk Milletini 'barbar' olarak niteleyen batılıları haklı çıkarma amacı var hissi uyandırıyor. 'Şöyle yendik, böyle astık, nasıl kestik, nereyi fethettik' bırakın bunları 'Neyi inşa ettik, nereyi düzelttik, ne getirdik, ne yazdık ne çizdik' bunları da anlatın bize. Yazarımız kusura bakmasın ama bu kitap boş ve yararsız.
Devlet- Glaukon
İnsanlar birbirlerine haksızlık edip haksızlığa uğrayınca, her ikisinin de tadını alınca, birinden sakınamayan, ötekini beceremeyenler, hem haksızlık etmemek, hem de haksızlık görmemek üzere bir anlaşmaya varmanın uygun olacağını düşünmüşler; yasa koymaya, birbirleriyle anlaşmaya varanın uygun olacağını düşünmüşler; yasa koymaya, birbirleriye anlaşmaya ve yasan buyurduğuna ve ‘yasaya uygun’ ve doğru demeye başlamışlar.Doğruluğun doğuşu, özü işte .
Kitap 2 bölümden oluşuyor. Birinci bölümde Yazarın Raif Efendi ile tanışması ve yeni iş arkadaşı hakkındaki gözlemleri. Bu bölüm yazarın maharetini en iyi konuşturduğu yer . Çünkü ortada büyük bir olay yok, ama üslup sizi öyle bir alıyor ki okumaktan vazgeçemiyorsunuz. İkinci bölüm başta sanki biraz hayal kırıklğı yaşatıyor size, başlardaki o büyülü sayfalar sanki klasik aşk hikayelerine dönüveriyor. Lakin Raif Efendi'nin Maria ile tanışması ve gelişen olaylar zinciriyle kitabı bırakamıyorsunuz ve bir bakmışsınız ki kitap birkaç günde bitivermiş. Nazım Hikmet'in kitap hakkındaki yorumunu haklı buluyorum hatta kitaba olan eleştirimi de etkiledi gibi.
Sabahattin Ali'yi,bence, H.Ziya Uşaklıgil'den Mehmet Rauf'dan, Hüseyin Rahmi'den, Halide Edip'den, Nuri Güntekin'den ayıran bir yanı yok. En az onlar kadar değerli ama fazlası değil. Onu farklı kılan şey; gizemli biyografisi olmalı.
