Puan vermedi·48 syf.·
2024 252. kitabı
Reklam
“Artık biliyordum bunun hayat memat meselesi olduğunu ve neye mal olacağını. Fakat kadına ulaşabilmeme imkan yoktu. Bu fırtınalı, kaba saba adamın yani benim onun peşinden gitmem tabi ki kadını ürkütmüştü. İşte … Bir saniye! Bekleyin! Bu, birini öldürmeden uyarı gibiydi. Ben de kendi yok oluşuma doğru gittim. O bir hanımefendiydi! Ben ise bir Amok Koşucusu!”
Tutku bizi nereye götürüyor? Bazen delirme noktasına kadar. İşte Stefan Zweig'in bu sefer bizi getirdiği yer burası.
Aniden, hiçbir uyarıda bulunmadan bizi yakalıyor. Bize her şeyi yaptırıyor. Bu, yoluna çıkan her şeyi yok eden ve bizi düşüncesiz eylemlere iten, her şeyi tüketen bir tutku, bu öfkedir. Deliliğin darbesi geçince geriye dönüp mantık dışı eylemlerimize bakarız ve elimizde yalnızca bizi bitkinliğe kadar kemiren pişmanlık kalır.
Stefan Zweig bir kez daha talihsiz kahramanının duygularını ustaca ve başarılı bir şekilde anlatıyor. Ne yazık ki, kendisinin doktor olması ve güzel bir kadının istediği kürtajı yapmayı reddetmesi dışında adı ve soyadı bilinmiyor.
Gece yarısı oldu doktor. Vertigo nefret, tutku ve görev arasında tereddüt eder.
Başka bir psikanaliz için Stefan Zweig'in kanepesinde. Oraya gidiyorum.
Bu kitabı bu kadar büyüleyici kılan şey, hepimizin hayata dair sahip olduğu sorularla boğuşması, aynı tartışmalardan geçmesi, aynı çıkmazlara girmesi, sonra hayırı cevap olarak kabul etmeyi reddetmesi, tavşan deliğinin daha da derinlerine dalması ve aşka, hayata ve varoluşa dair bazı derin gerçekler olarak bulduğum şeyler.
Artık biliyorum ki herkes benim bu kitabı okurken yaşadıklarımı yaşamayacaktır, o yüzden hayatın anlamını falan bulmayı umarak okumaya gitmeyin. Ama aynı zamanda onu bulamayacağınızı umarak okumaya da gitmeyin. Büyüleyici bir kurgusal psikoloji deneyinin gelişimini gözlemlerken, en azından kendinizi bazı klasik felsefi sorular üzerinde düşünürken bulacaksınız.
