..Wittgenstein insan deneyiminin özünü en iyi yakalayan dilsel durumun suskunluk olduğunu; hiç hoşlanmadığı gizemciliği savunabilmektedir. Benliğimizin duyarlı kısmının "susmayı seçtiğini" vurgular.
Cehalet geride sadece insanların kabuklarını bırakıyor; korkunç bir duruma düşen bu hayaletleri sokaklara salıyor. Bu insanlar yaptıkları şeylerden, neden oldukları en vahşi ve en iğrenç olaylardan ötürü vicdan azabı, üzüntü ya da suçluluk duymuyorlar.
Bülbüle selâmımı söyleyin. Ağlamasın, feryat etmesin, pervaneye baksın da ibret alsın. Bülbül hiçbir şeyi feda etmediği halde geceler boyu feryat edip ağlayıp, insanları rahatsız ediyor. Halbuki pervane can veriyor da gıkı çıkmıyor.