..Wittgenstein insan deneyiminin özünü en iyi yakalayan dilsel durumun suskunluk olduğunu; hiç hoşlanmadığı gizemciliği savunabilmektedir. Benliğimizin duyarlı kısmının "susmayı seçtiğini" vurgular.
Cehalet geride sadece insanların kabuklarını bırakıyor; korkunç bir duruma düşen bu hayaletleri sokaklara salıyor. Bu insanlar yaptıkları şeylerden, neden oldukları en vahşi ve en iğrenç olaylardan ötürü vicdan azabı, üzüntü ya da suçluluk duymuyorlar.