İnsan bazen birini saklayamaz ama ona değmiş şeyleri saklar. O yüzden Masumiyet Müzesi bana hep aşkın değil,zamanın müzesi gibi geliyor. Kaybolanı dondurma çabası gibi, dağılmasın diye. Kontrol edilebilir bir hüzün gibi. Yani bir duygunun akıp gitmesini istememek,onu düzenlemek, yerleştirmek hatta kontrol edilebilir bir hâle getirmek gibi.