Hachiko isimli köpeğin sahibine bağlılığını anlatan bir kitap. Sevginin her canlı arasındaki bağı nasıl da güçlü tutabildiğinin kanıtı olan hikayede simge haline gelen köpeğin hikayesi.Duygu yoğunluğu yüksek ve ilkokul seviyesi çocuklar için uygun bir kitap.
Çağdaş eğitim kurumlarımıza sahip çıkmazsak dünya ile buluşamayız çünkü dünyanın batısından doğusuna ancak doğru yöntemlerle eğitilmiş insanlara yer var. Aklımızı başımıza toplayalım!
Neredeyse gün aşırı bir kadının öldürüldüğü ve durumun kanıksandığı bir ülkede yaşıyorduk. Belli bir yöne giden trenin içinde ters yöne dahi koşmuyorduk artık. Geçmişe rotalanmış trenimizde itiraz etmeden ve uygun adım naftalin kokulu Ortaçağ’a koşar adımla ilerliyorduk. Oysa biz, onlarca yıl süren savaşların ardından yanmış yıkılmış topraklarda bin bir bulaşıcı hastalıkla mücadele etmiş, yüzde doksanı zır cahil halkın çocuklarını yeni harflerle on yıl içinde ilkokuldan üniversite sona kadar bedelsiz eğitmeyi başarmış, mucizeler yaratmış kuşağın torunları ve torun çocuklarıydık.
Bilmediği tek şey,gurbeti illa bir insanın yurdundan uzakta yaşadığını sanmasıydı. Oysa gurbetlerin en ağırı, gurbet acısını sıla da çekmektedir. Vatanı vatan yapan değerlerin her gün biraz daha yıpranmasına seyirci kalmaktır. İnsanın kendini vatanında öteki hissetmesidir.
Bir otobiyografi olarak kitabı beğendim. Almak konusunda tereddütte olduğum bir yazardı ama tesadüfen elime geçti ve akışını beğendim. Diğerlerini de geriye doğru okuyacağım mecburen sondan
başlamış oldum çünkü.