Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar…
Başkalarının bu nabız gibi atan,gülen,soluk alan tutkusuna bir şekilde ben de katılmalıydım,ne olursa olsun ben de içlerine karışmalı,damarlarında akmalıydım;kalabalığın ortasında iyice küçülmeli,adsızlaşmalıydım,dünyanın kirinin içinde bir tek hücreliden ibaret kalmalıydım…
Hiçbir yere tutunmadan,hiçbir yerde köklenmeden,akan suyun üzerinde kayar gibi yaşıyordum ve bu soğuklukta ölü,cesedimsi bir yan olduğunu gayet iyi biliyordum;gerçi henüz çürümenin kötü kokan soluğu hissedilmiyordu,ama umarsız bir donukluk,acımasız,soğuk bir duygusuzluk yerleşmiş,yani bedensel anlamda gerçek ölümün ve çürümenin dışarıdan da görüldüğü aşamamın eşiğine gelmiştim.