Kışın böyle oluyor: Yazmak istemiyorum. Konuşmak istemiyorum.
Durmadan koşturmak istemiyorum. Sadece durmak istiyorum.
Ve karın yağmasını.
Kar yağarken senin yanında olmak istiyorum.
Gün günden odamın şeklini alıyorum,
İşliyorum bu iniltili varlığı yeniden,
Kim bilir, duyuyorum yazgısını belki de
Kuru bir dal parçasını içinden yiye yiye
Dal olan bir böceğin
O garip yazgısını.
Ne ölüme benzer, ne ölümsüzlüğe...