Naime Dilekçi
@Naime_D
Ögretmen
Lisans
56 okur puanı
Ekim 2013 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çizgili Pijamalı Çocuk1000Kitap
İkinci dunya savasi yillarindaki Nazi-Yahudi hadisesi islenmektedir. Olaya 9 yaşındaki bir cocugun gozunden bakiliyor. Kumandan olan babasınin görevi yüzünden Berlin'den Polonya'ya gelen Bruno ve ailesinin Outh-with'de yaşadıkları ve Alman olan Bruno'nun Yahudi olan Shmuel ile arkadaşlığı... Aralarındaki koca tel örgü... Ah Bruno keşke o tel örgünün altından içeri gecmeseydin ve Schmuel keşke sen o tel örgüden dışarı cikabilseydin :(
Arada kalmış bir insanı anlatıyor. Kişinin kendiyle savaşmasını ve yenmesini, kendini dönüştürmesini hayati bir sorun olarak algılamaya çağıran, çarpıcı ve sarsıcı bir roman. Romanın başkişisi Hikmet Benol, toplumdaki yoğun kargaşanın temelinde yatan gerçekliği araştırırken, gerçeklerle içtenlikle ilgilenmenin toplumu yönetenlerce tehlikeli görüldüğünü seziyor ve ‘oyun oynuyormuş gibi’ ilgilenmenin ve yaşamanın yollarını araştırıyor. İnsanlıktan hem nefret ediyor hem de insanlığı iyileştirmeye çalışıyor. Ve hem ‘tehlikeli’ hem de ‘oyun’la dolu bir yolda gidebileceği son noktaya kadar ilerliyor.
Dreyfus Olayı kapsamındaki mahkeme sürecini Fransız toplumundaki çürümeyi, yozlaşmayı, rüşveti ve Yahudi karşıtlığını eleştiren mektup sonrasında Zola, hakaret suçlamasıyla mahkemeye çıkmış, yanlı bir yargılama sonrasında 23 Şubat 1898'de suçlu bulunmuştur. Hapse girmemek için İngiltere'ye kaçan Zola, 1899 yılı Haziran ayında ülkeye geri dönmüştür.
"Hayatına giren herkese duygusal hisler besleyerek samimi ve içten bir bağlılık oluşturan yoksul ve temiz kalpli genç bir kadının koşulsuz ve hesapsız sevmeleri ruhunda derin yaralar açar. Modern romanın öncülerinden sayılan Fransız yazar Gustave Flaubert yapayalnız bir kadının hayat mücadelesinde kaçırdığı mutlulukları, acısını, hüznünü, kaybedişlerini, yasını ve acı sonunu satır aralarına İlmek ilmek dokuyor."
(kitap kapağı arkasından)
ne sadist bir makine değil mi? insanların bütün bu her şeyi keyifle izliyor olması, yeni komutan ile bütün bu makine hayranlığının sona erip insanların nasıl taraf değiştirdiği ne kadar da enteresandır, öyle değil mi?
ben itaat, yargısız infaz, makine gibi konuları burada hikayenin süsü olarak görüyorum. bunlar düzenin bir parçasıdır ve düzenin kontrol metotlarıdır. metotlar değişebilir, lakin düzen öyle ya da böyle sabit kalır.
konuşulacak çok konu var elbet, lakin benim tek gördüğüm şey metotların değişmesine, yumuşamasına rağmen düzenin devam etmesi. franz kafka, belki bugün nefis işkenceler yok ve cezalar hafif ama doğru bakarsan hiçbir şeyin değişmediğini göreceksin. kendisine edilen işkenceden kurtulunca başkasına edilmesini keyifle izleyen hükümlüler hala var, cezalandırmayı izlemeye bayılan insanlar hala var. metotlar değişsin, ne kadar hafifleşirse hafifleşsin sonuç hep aynı kalacak.
