Rabia
@Namzu
Kendi halinde bir okuyucu..
Şu anda okuduğu kitaplar
Karşılıklı olarak birbirlerini kandırıp, üstelik ne tuhaftır ki, hiçbir yara almadan, sanki bunun farkında değillermiş gibi gerçekten çarpıcı, berrak ışıltılar yayan şen inançsızlık örnekleriyle dolu insan yaşamı.
Dış dünyaya durmaksızın gülümseyen yüzümü gösterirken, iç dünyam ölüydü. İşte bu, bin derdi tek bir saç teliyle taşımak gibi, yağa ter karıştırmak gibi bir çabaydı.
İnsan olduğumuzu nasıl anlarız? Duygularımızın varlığı yeterli midir yoksa bu hisleri anlatabilmek, karşı tarafa gösterebilmek gerekmez mi?
Yazarın kitaplarını genel olarak sevmişimdir. Duyguları anlatış şekli, dilinin akıcı olması beni kendine bağlamıştır. Ruh halini en güzel şekilde yansıtan başarılı yazarlardan birisi. Kendi iç dünyasındaki karmaşa tüm eserlerinde kendini gösteriyor. Öyle yerlere dokunuyor ki bir anda karakterlerle aynı üzüntüyü, kederi, şaşkınlığı yaşayabiliyorsunuz.
Bu eserinde birden fazla hikaye bizi karşılıyor. Tüm hikâyelerde ortak bir noktaya temas ediyor. Acı.. Kitabı bitirdiğimde içimde kalan tek duygu üzüntü oldu. Birçok duyguyu yaşıyorsunuz evet ama sizin kitabı okurken ki ruh haliniz neyse tam olarak o noktada kalıyorsunuz. Genel olarak beğendim diyebilirim.
Ne var ki bilen insan için hiçbir haz gizli olanın verdiği kadar büyük, hiçbir dehşet kanını donduran tehlikenin verdiği kadar güçlü değildir.
