Gözlerini getir, yarı umutsuzluğumun
yaprak gibi döküleyim önüne
solayım beter olayım
gözlerini getir, öleyim…
bilmeden çocukca sevildiğini
ve bayram sabahınca beklendiğini
kafdağı’ndan güneş getirir gibi
gözlerini getir
getir gözlerini, öleyim…
Arif Nazım
Güçlü insanların da güçsüzlükleri vardır, hatta sanırım Herakles bile bir keresinde baygınlık geçirmiş. Fakat ben dişlerim sıkılı, senin o güpegündüz bile gördüğüm gözlerinin önünde her şeye katlanabilirim...