Nazli kaman
@Nazli32
Kitaplarım benim kanatlarım...
2 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
Kitabı çok sevdim. Öncelikle bunu belirtmek isterim. Ama zor okunan bir kitap ya da bana öyle geldi bilmiyorum. Okurken filmi çekilse keşke diye düşündüm. Ama bir Nuri Bilge Ceylan filmi tadında olacağı için, muhtemelen onu da zor anlardım ben :)
Öncelikle beni zorlayan kısımlarını sıralayayım.
Yazarın yazım tekniği -kendisine alışana kadar- beni oldukça yordu. Kitap sadece tek bir kişinin penceresinden (ağzından) yazılmamış. Sürekli zaman ve karakter değişimleri mevcut. Bir bakıyorsunuz 1930'larda Kitty'nin içindesiniz bir bakıyorsunuz 2000'lerde Alex'in, sonra birden pat diye tekrar geçmiştesiniz, hooooop Harry bebeğe ne oldu diye düşünüyorsunuz falan. Bir oraya bir buraya savruluyorsunuz. İlk başlarda tabi karakterleri kafada oturtmak biraz zor oluyor. Ama sonrasında alışıyor insan.
Kitapta bölüm yok. Kadıncağız oturmuş başlamış yazmaya, günlerce aralıksız yazmış ve kitabı bitirmiş gibi. Kitaba ara vermeye çok korktum mesela. Ya nerede kaldığımı unutursam diye :) Hiç olmadı birkaç tane check point koysaymış fena olmazmış doğrusu.
Tüm bu edebi zorluğun yanında bir de Türkçe'ye çevrildikten sonra editör kontrolü yeterli yapılmadı mı bilmiyorum bir sürü anlam kayması, yazım yanlışı, noktalama işareti sıkıntısı ve kişi zamirleri problemi fark ettim kitapta.
Bunlara rağmen kitabı çok sevdim. Esme'ye o kadar yakın hissettim ki kendimi. Kitaplar bence insanı çağırıyor. Tam da şu an Esme ile benzer bir psikolojideyim ve bu kitabı bir sürü kitap içinden seçmiş olmam tesadüfle açıklanamayacak kadar acayip bir şey bence.
İnsan içinde büyüttüğü acıyı haykırmak istiyor, haykırıyor da çoğu zaman, ama etrafındakilerin kayıtsızlığı sonunda onu tam bir kabullenişe ve sessizliğe gömüyor. Öyle bir sessizlik ki bu, "Yok olmak isteme" arzusu aslında. Çok da "normal" bir arzu değil
Nazli kaman
Kitabi hic anlayamafim konu akisi olarak...Simdi bitirdim aklimda kalan tek set su Esme 60 yil timarjanede kaldi...Kim niye yapti bunu insnin hic algilayamadim kitabi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben hayatımda böyle bir şey okumadım.. Bu.. yani vay canına! Ne diyeceğimi bilemiyorum. Lütfen okuyun, lütfen.
Şimdi geri saralım. Hizmetçi'den önce uzun bir süre ne okuyacağıma karar veremedim. Canım romantik bir şeyler okumak istiyor ama elim asla onlara gitmiyordu. En sonunda dedim ki: "Elini uzattığın kitabı al ve sonuna kadar oku!" Elime Hizmetçi geldi. Ahh!.. Tüylerim diken diken. Neyse okumaya başladım. 00:00'da başladığım kitabı gece (bakın tam saat veriyorum) 3:30'da bıraktım ve kitabı çoktan yarılamıştım. O kadar akıcı ve kusursuz ki.. İnanılmaz güzel ilerledi. Karakterler oturmaya başladı, olaylar zihinleri kurcaladı. Her şeyiyle çok harika gidiyordu.. ta ki ikinci bölüme kadar. Size yemin ederim kitabın hepsini elim ağzımda okudum: Şaşkın.. korkmuş.. üzgün..
Kitap yerle bir oldu. Yani bu kitabı spoiler vermeden anlatmak gerçekten inanılmaz zor. Yaşanılanlar, okuduklarım.. Tüyler ürpertici. Peki ya bunu gerçek hayatta yaşayanlar?
Son sayfaya kadar yüreğim çarptı. Her bir karaktere ayrı üzüldüm. Evet, ona bile.. Üçüncü bölüm ise uçağın yere çakılış sahnesi gibiydi. Şimdi ise kitabı bitirmenin verdiği şok ile oturmuş, hislerimi ellerim titreye titreye cümlelere dökmeye çalışıyorum. Ve sevgili dostlarım en etkilendiğim şey de ne biliyor musunuz? Kitabın yüzüme çarptığı insanlık dersi. Kitap boyunca ne mi hissedeceksiniz? Hemen söyleyeyim. Bir kere anında güvenecek ve yargılayacaksınız. İnsanları bir bir etiketleyeceksiniz. Sonra tüyleriniz ürperecek, 'Nasıl??' diyeceksiniz ve hatta sizde diğerleri gibi inanmayacaksınız. Sonra yazar size öyle bir ders verecek ki kötünün haline bile üzüleceksiniz, 'Keşke hiçbiri olmasaydı! Böyle yaşanmasaydı!' diyeceksiniz. Ve sonra aklınıza yaşananlar gelecek ve kendinizi rahatlatacaksınız: 'Bu kurgu.. bu kurgu!' Peki şimdi size
Linda isimli okura yanıt verildi
Nazli kaman
•İpek• ipek hanım ben en son çıkanı okudum hizmetçi izliyor..acaba bu bir seri mi yoksa bağımsız okunabilir mi
10/10
2018 1. kitabı
“ Bir öğle vakti bağlanan telefonda karşıma Oğuz Atay çıktı. Söze derhal sen diye başladı:
-“Sen rakı içer misin?”
+“Arada evet...”
-“Peki şalgam suyuyla birlikte içtin mi ?”
+“Hayır”
-“Güzel. O halde bu akşamüstü saat altıda Atlas Sineması’nın girişinde ol. Seni bir yere götüreceğim. ”
Dediği saatte buluştuk. “bir yer” dediği, Ağa Camii’nden sapınca gidilen, “kendin pişir kendin ye” tarzı bir meyhaneydi. O güne kadar meyhanenin böylesine hiç gitmemiştim. Oturup etlerimizi seçtik. daha doğrusu Oğuz Atay seçti. Benimle yıllardır tanışıyormuşuz gibi konuşuyordu. O güne kadar yaptığım çevirilerin neredeyse hepsini okumuştu. Bu arada şalgam suyu ile rakı da enfes gidiyordu. Bir ara çantasından Elias Canetti adlı bir yazarın "auto da fe" başlıklı romanını çıkardı. “Bu romanın aslı Almanca. Ben İngilizce çevirisini bir solukta okudum. Şimdi sen en kısa zamanda romanın Almancasını getirtiyorsun ve yine en kısa zamanda çeviriyorsun. Müthiş bir yazar, romanı da öyle. ”
Bu olaydan sonra romanın Türkçe çevirisi Ahmet Cemal tarafından 7 senede yapıldı. 13 Aralık 1977'de Oğuz Atay aramızdan ayrıldı. Romanın ilk baskısı 1981'de yapıldı. Oğuz Atay belki görmedi ama bizi güzel bir eserle tanıştırmış oldu..
Canetti bilinç akışı yöntemine sıkça başvurmuş eserinde. Okuması kolay bir kitap değil iki defa yarım bıraktıktan sonra bu defa bitirmeyi gözüme almıştım. Yarım bırakma sebeplerim puntonun küçük olması ve Profesör Kien'in davranışlarına katlanamayışım. Gözünüzü korkutmak istemiyorum ama gerçekler bunlar.
Kitabın ismine gelecek olursak Körleşme, Profesör Kien kör olmaktan, kitaplarından ayrı düşmekten çok korkuyor.-Ben o kadar kitaba(servete) sahip olsam uyumazdım.- Korkuyor korkmasına ama bir yandan da bilinçli bir şekilde de kullanıyor bunu. Nasıl mı? Görmek istemediği
Nazli kaman
Şuan okuduğum kendimi bulduğum eser
Bambaşka insanlar hakkında anlatılan bambaşka bir hikaye gibi başladı. Kitabın sonlarına doğru küçük, belli belirsiz bir pamuk ipliğiyle ilk kitaba bağlandı. Bir pamuk ipliğine bu kadar sevineceğimi düşünmezdim hiç. Her şeyi daha anlamlı hale getiren bir iplik. Sevdiklerimizden kopsak da, onlardan uzak düşsek de, aramızdaki bağ uzak bir geçmişe dönüşse de, o küçük ipliğin orada bir yerde durduğunu hatırlamak iyi geldi sanırım.
Kar taneleri, hani şu her biri birbirine benzeyen aynı zamanda eşsiz olan. Dört ana karakteri hayatın içinde bir süre uçuşmasını izleyip sonra aynı evin içine konduruyor yazar. Birbirleriyle otuz yıldır konuşmayan kızkardeşler, başkasının yerine orada olan göçmen bir kız, babasını hiç tanımamış, annesinin duvarlarını hiç aşamamış bir evlat. Arka kapakta şöyle diyor, ne güzel ifade etmişler, “..dört farklı hayatı tek bir eve davet ediyor. Kapıları kapatıp bu malikâneyi kar küresi gibi sallıyor.”
Küre sallandıkça uçuşan dört kişi, hepsi kendince öfkeli, kendince paramparça. Ve onların hikayelerinin içinde altı çizilmeden duran bizim hikayelerimiz, çağımızın yangınları, insanlığımızın vicdan ve akılla verdiği ve çakılıp kaldığı sınavlar, saygıyı yitirmiş ilişkilerimiz, mukavvadan ailelerimiz, yalnızlıklarımız..
Hüzünlü, karın yağmadığı, ayazıyla yüzümüzü acıtan bu Kış, bunca şeye ve sahile vuran bebek cesetlerinden sofralarımıza dökülen kumlara rağmen, nasıl bu kadar umut verici olabiliyor peki, onu bilmiyorum, ama bu kitabın kapağını kapatırken içimde kıpraşan şeyin umut olduğunu çok iyi biliyorum.
Belki o çiçektendir diyorum, bir Shakespeare kitabının arasında kurutulmuş tomurcuk gülden yani, kendi gitmiş, izi orada öylece duran. Bu dünyada, kelimelerin yanı başında duran bir çiçek izini fark eden, onu hatırladığı en güzel şey olarak ifade
Nazli kaman
Bu bir dörtleme dimi Emel hanım hangisinden başlayalim