KasvetŞiir
kalbimde zuhur eden bu kasvet
dumanlı yol,vahşi cinnet
nedenini bilmediğim elem
siyanür olup
dolaşıyor damarlarımda
yüksek bir binadan aşağı atılmış da
bir türlü yere düşmemiş hissi
aşktan mı,hasretten mi
yorgunluktan mı
yoksa koca bir boşluktan mı
bilemedim
saatlerdir gözümü kırpmadan
bir çivinin duvarda bıraktığı yaraya bakıyorum
bendeki dağlanmış sayısız yarayı unutarak
defalarca kez kırılmış da
kaynamamış bir kemik gibi
batıyor etime
zorla aldığım soluk emanet
yokluğunu işliyorum şiire
ilmek ilmek
bakıyorum insanların olmayan
riyakar yüzlerine
"mış" gibi yapıp yaşamaktansa
daha makbul geliyor ölmek
-karışıyorum karanlıklara,bu dünyanın defosu olduğumu bilerek-
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
BuhurŞiir
sustuğum yerden başlıyor
kanamaya dünya
o vakit
içimde biriken yağmurlar
düşüyor toprağa
sen kokuyor
tenime değen her damla
konuşayım desem
esrik birer cümleye dönüşüyor
sözcükler dudaklarımda
cenge tutuşuyor melekler
hırpalanmış kanatlarıyla
düşüyorlar koynuma
-bilmezsin çöle vurgun bir balığım oysa-
vahşi atlar koşturuyor
kalbimin yorgun atlasında
uzaklara daldığın yerde
göğsüm sana dulda
sonra gözlerin düşüyor aklıma
kaçıp kaçıp sığındığım mabed
gözlerin ki
şiire
kaleme
buhura
emzirdiğim dua
Boynun (II)Şiir
boynun diyorum boynun
kafdağının ardında
saklı kalmış bir nehir olmuş da
keşfi bana nasip olmuş sanki
abarttığımı sanma
ılık bir yağmur damlası olup
süzülüyorum boynunun cennet atlasında
birkaç dakikalığına da olsa
güzelleşiyor dünya
o anda
çekilir gibi değil yoksa
varlığına şükür olmasa
hüzün kuşları
yağmur ordularıyla
karışık yağıyor ciğerlerime
çakarken şimşek senin göğünde
benim talan edilmiş göğsüme
düşüyor yıldırım
yol uzun
yaşam kısa
boynun diyorum boynun
yolunu kaybetmiş kırlangıçlara
sığınak olmuş da
kurtarmış ölümden son anda
alazlı geceler
neşter olup deşiyor içimi
konuşsam dağlanacak dilim
