(Spoiler içerir) Martin’in azmine hem hayran kaldım hem de kızdım. Kızdım, çünkü kendine bazı zamanlarda ettiği eziyet beni çok üzdü. Çektiği yoksulluk ve her şeyi elde ettikten sonra yaşadığı bitkinlik beni çok yaraladı. Mutlu olmayı hak eden tertemiz bir insan ama dünyanın düzenini ve insanların sahteliğini kabullenemedi. ‘Ceplerim doluyken herkes yanımda. Ben açlıktan hastalanırken neredeydiler. Ben hep aynıydım. Yazdıklarım o zaman da aynıydı şimdi de aynı. Ben onları beni istemediğiniz zaman yazdım.’ diye içini yediği ama kimsenin yüzüne haykıramadığı kısımda kahroldum. Bu nasıl acı bir son…