Zehra
@Negraa
İnstagram:zehra.balin
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Lisans
İstanbul
İstanbul
35 okur puanı
Ekim 2021 tarihinde katıldı
Mavi Sakal’ı okurken ilk başta bir cinayet hikâyesiyle karşılaşacağımı düşündüm fakat ilerledikçe kitabın aslında bir suç olayından çok insanın kendi vicdanıyla hesaplaşmasını anlattığını fark ettim.Romanın merkezinde, eski eşlerinden birinin öldürülmesinin ardından şüphe altında kalan bir adam var. Mahkeme tarafından suçsuz bulunsa da toplumun bakışı, söylentiler ve en önemlisi kendi iç sesi onu rahat bırakmıyor. Kitap boyunca karakterin “Gerçekten masum muyum?” sorusuyla boğuşmasına tanık oluyoruz.Benim için kitabın en etkileyici yanı, yazarın suçu yalnızca hukuki bir mesele olarak değil, psikolojik ve ahlaki bir yük olarak ele almasıydı. Karakter beraat etmiş olsa bile, insanların gözündeki yargıdan ve kendi zihnindeki şüphelerden kaçamıyor. Bu durum bana, bazen insanın en sert mahkemesinin kendi vicdanı olduğunu düşündürdü.
Yazarın dilini sade, anlaşılır ve etkileyici buldum.Yazar,karmaşık bir anlatım kullanmadan karakterin yaşadığı suçluluk, yalnızlık ve sorgulama duygularını başarılı bir şekilde aktarıyor.Kısa olmasına rağmen etkileyici bir kitap
Reklam
Édouard Louis benim uzun zamandır severek okuduğum yazarlardan biri. Daha önce kitaplarını okuduğum için onun aile, sınıf ve şiddet üzerine yazma biçimine aşinaydım. Monique Kaçıyor da beni şaşırtmadı ve
yine çok etkiledi.Kitapta yazarın annesi Monique’in baskıcı ve mutsuz bir ilişkiden kurtulma çabasını okuyoruz. Hikâye kısa olmasına rağmen oldukça yoğun; bir kadının özgürlüğünü kazanmak için verdiği mücadeleyi samimi ve sarsıcı bir şekilde anlatıyor. En çok hoşuma giden şey, Monique’in sadece bir mağdur olarak değil, kendi hayatını değiştirmeye çalışan güçlü bir kadın olarak gösterilmesi oldu.Monique Kaçıyor, özgürleşmenin ne kadar zor ama aynı zamanda ne kadar gerekli olduğunu hatırlatan etkileyici ve dokunaklı bir eser.
Murat Gülsoy’un Yalnızlar İçin Çok Özel Bir Hizmet kitabı, ilk bakışta sıradan bir yalnızlık hikâyesi gibi görünse de aslında insanın iç boşluğunu, modern hayatın yapay ilişkilerini ve kaçış arzusunu oldukça sarsıcı bir şekilde anlatıyor. Kitabı okurken en çok hissettiğim şey, hikâyenin insana rahatsız edici bir dürüstlükle yaklaşmasıydı. Çünkü karakterlerin yaşadığı yalnızlık çok abartılı değil; aksine gündelik hayatın içinde sessizce büyüyen, çoğu insanın kendinden bir parça bulabileceği türden bir yalnızlık.
İnsanların özel bir hizmet aracılığıyla hayallerindeki ilişkiyi, ilgiyi ya da yakınlığı satın alabildiği bir dünyanın kapısını açıyor. Ancak zaman geçtikçe gerçek ile kurgu arasındaki çizgi bulanıklaşıyor ve karakterin duygusal boşluğu daha da görünür hale geliyor. Hikâye ilerledikçe mesele sadece yalnızlık olmaktan çıkıp insanın kendine yabancılaşmasına dönüşüyor.
Murat Gülsoy’un dili oldukça akıcı ama aynı zamanda düşündürücü. Özellikle psikolojik çözümlemeleri çok güçlü buldum. Kitap bittikten sonra insanın zihninde bazı sorular kalıyor: Gerçekten sevildiğimizi hissetmek mi önemli, yoksa o hissin gerçek olması mı? İnsan yalnızlıktan kurtulmak için ne kadar ileri gidebilir?Ben kitabı özellikle psikolojik ve distopik tarafı güçlü romanları sevenlere öneririm.
