“Keşke, -demişti sonradan Okeanov, - keşke herkesin hayatının zor olduğunu, herkesin kendi başının çaresine baktığını, ortalığı karıştırmayı bırakıp kendi yolunu çizmesi gerektiğini düşünebilmiş olsaydı,”
“Ölümün ve yaşamın bir madalyonun iki yüzü olduğu farkındalığına ulaşmam hakkında böbürlenmiyorum ama ölmek de yaşamak da aynı şey değil mi? Her iki durum da aynı derecede acı verici”
“Senin gibi yetenekli biri anlar mı bilmiyorum ama dünyada ‘Benim yaşıyor olmam insanlara rahatsızlık veriyor. Ben lüzumsuz bir adamım,’ farkındalığı kadar acı veren bir düşünce yok.”
İnsanları güldürdüğün sürece ne olduğu fark etmeksizin her şeyi yapabilirdim. Onları güldürebilirsem, onların “hayatlarına” gerçekten uymamamı önemsemezler diye düşündüm.