Uzun zamandır bir kitabı okurken böyle tüylerim diken diken olmamıştı.
Her insan bir hikayedir. Bazı hikayeler yarım kalır ve anlatılana kadar zamanda asılıdır. Gece açan çiçekler de öyle yarım kalmış bir hikayenin tamamlanmasını anlatıyor. Kitap bitince acaba gerçekten bu hayatlar yaşandı mı düşüncesine giriyorsam gerçekten etkilendim demektir
Babası ile ilişkisi hassas olanların gözlerinden yaşlar akıtacak bir kitap. Sadece ölmesine gerek yok yaşanmayan ya da hiç yaşanmayacak olan anılar için yas
Ahmet Ümit Ahmet Ümit dediler. Bu mu yani? Okuduğum ilk kitabı ve çok zayıf buldum. Polisiye kitap heyecanlı olur içinde merak öğesi bulunur. Sürükler. Hiçbiri yok. Cümleler şu şekilde çayı aldım elimdeydi ağzıma doğru götürdüm bir yudum aldım. Laf kalabalığından başka bir şey değil
Özel eğitim öğretmenleri, özel çocuğa sahip ebeveynler ve tüm öğretmenler okumalı “Normal” görünen bizler ne kadar normaliz? Bir özel çocuğu derinden anlayacak kadar mı?
Ahhh Japon melankolisi Dostoyevski okuyormuş da aralarda Japonca sıfatlar varmış gibi ya da Dostoyevski Japonya’ya tatile gitmiş orda kalmış asimile olmuş biraz gibi bir dil.