Kaçımız eve gidip ağlayacak? Bilmiyorum. Bir toplantıda ya da ofiste duygularını belli etmemek kolay ama eve gidip kapıları kapattığında ve yalnız başına kaldığında ne olacak? Gerçek yaşamın, yalnız başına olduğun o anlar değil mi? Çoğumuzun yalnız kalmaktan hoşlanmamasının nedeni bu değil mi?
İnternetteki şeyler sen onlara bakmazsan sana zarar veremez. Ama temizlenip arınıyormuş gibi değil, etrafmdaki her şey yerle bir olurken kafamı kuma gömüyor muş gibi hissediyorum. Hasarı görmezden gelemem. Kasırganın güzergahını adım adım izlemek zorundayım çünkü tam olarak ne zaman nereyi vuracağını bilirsem canım daha az yanar. En azından beynim buna ikna olmuş durumda.