Özgül
@Neraygul
Geri kalan her şey sizi yarı yolda bıraktığında, kütüphanenin yolunu tutun.
Yazılım Mühendisi
8 Mayıs
65 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
korkuyu beklerken... @studentscraft(insta) elif'in tavsiyesi ve hediyesiyle okuduğum, beni oğuz atay ile tanıştıran kitap. bu kitabı bitirmem aylar sürdü çünkü bitmesini istemedim. kendisi de bir öykü kitabı olduğu için ara vererek okumam bir sıkıntı yaratmadı. oğuz atay'ın dilini özledikçe açıp okudum diyebilirim. iyi ki okumuşum. muhteşem bir kitaptı. yer yer beni fazlasıyla hüzünlendirdi ve şimdi fark ediyorum da oğuz atay'a biraz ön yargım varmış. (edebiyat öğretmenimin bize zorla tutunamayanlar okutmaya çalışmasından dolayı olabilir..) ama şimdi alıştım ve sevdiğimi anladım. elif'e çok teşekkür ederim beni bu eserle tanıştırdığı için. belki ben de bunu okuyanların tanışmasına vesile olabilirim
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Bir çiftlikte yaşayan hayvanların kendilerini ezen ve sömüren insanların yönetimini devirip eşitlikçi bir toplum oluşturdukları; ama zamanla, kurnaz ve iktidar düşkünü domuzların, devrimi yolundan saptırırarak, insanların yönetiminden neredeyse daha baskıcı ve acımasız bir diktatörlük kurdukları Hayvan Çiftliği iki uçlu bir yergi mızrağı taşır."
Kitap, ana karakterimiz Meursault'nun annesinin ölüm haberini almasıyla başlar. Ancak karakterimiz buna pek üzülmez. Hatta ertesi gün sevgilisiyle yüzmeye ve sinemaya gider. İlerleyen bölümlerde Meursault, gözüne bıçakla ışık yansıttığı için bir adamı öldürür. Ardından mahkemeye çıkar. Mahkemede savcı, Meursault'nun bir adamı öldürmesinden çok annesine karşı olan duygusuzluğuna değinir. Yani üzerinde durulan konu toplum kurallarına uyulmamasıdır. "Yaşadığınız coğrafyanın, bulunduğunuz kültürün size dayattığı kişi olmadığınızı anladıkları anda, bir insan öldürmüş dahi olsanız bunu yargılamaları yerine sizin duygularınızı yargılamayı daha adil bulurlar."
•"Hey cesur yeni dünya! Hey cesur yeni dünya ki içinde böyle insanlar var!"
•Miranda, Shakespear'in Fırtına adlı eserinde deniz kazası geçirip sahile vuran saray mensuplarını gördüğünde söyler bu sözü; Vahşi ise kendi boşluklarında özgür ve mutlu olduklarını düşünen, acıyı bilmeyen insanları görünce...
• Kitap bir çeşit karanlık ütopyadır, yani distopya. İnsanlar yapmak zorunda oldukları şeyleri sevmeye şartlandırılmışlardır. Kendileri düşünmezler. Hipnopedya yani uykuda öğrenme yöntemi ile hükümetin işlerine gelen şeyleri sevdirmesidir bütün olay. Lakin yine de herkes özgür ve mutlu olduğunu iddia eder. Acı da çekmezler asla, bir şey oldu mu "Soma" adı verilen haplardan alırlar. Ne de olsa "bir soma bin musibeti önler."
• Normal olmayan davranışlar sergileyen, düzene karşı çıkan kişiler dışlanır. Normal değil çünkü. Peki nedir normal? Herkesin kabul edip yaptığı şey midir? Eh bu da ayrı bir düşünme konusu tabi.
Bu dışlanma konusu şöyle işlenir kitapta:
• "Evet, mesele tam da bu," diye delikanlı kafasıyla onayladı. "Eğer farklıysan, yalnızlığa mahkum oluyorsun. Yalnız olana acımasız davranıyorlar. Biliyor musun, beni her şeyden dışladılar...yine de ben kendi başıma yaptım."
• Bunları söyleyen Vahşi kitaptaki en güçlü karakterimizdir. Ya da en anormal olan mı demeliydim?
Her neyse, okuyunca siz karar verirsiniz.
• Herkes ona "Vahşi" der. Peki neden vahşi? Soma almadığı için mi? Herkesten farklı olduğu için mi? Yoksa acı istediği için mi?
• "Ben keyif aramıyorum. Tanrı'yı istiyorum, şiir istiyorum, gerçek tehlike istiyorum, özgürlük istiyorum, iyilik istiyorum. Günah istiyorum."
"Aslında," dedi Mustafa Mond, "siz mutsuz olma hakkını istiyorsunuz."
"Öyle olsun," dedi Vahşi meydan okurcasına, "mutsuz olma hakkını istiyorum."
