"Kitaptaki son sözüm şudur Orhan bey, lütfen unutmayın...
"Unutmam."
Füsun'un fotoğrafını aşkla öptü ve ceketinin göğüs cebine dikkatle yerleştirdi.Sonra bana zaferle gülümsedi.
"Herkes bilsin, çok mutlu bir hayat yaşadım."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kaldırdım elimi o yukarıdaki yağmura
Ne kadar uzaksa yüzün oraya
Uzadım bir düş demiri nasıl uzarsa boşluğa
Nereye dokunsam bu gecede hepsi yağmur
Nereye baksam sisin düştüğü uçurum
Yaralandığım savaşlarda yoksun
Sızlayan bir el gibi buzdan
Buzulun öte yüzünde sızlıyorsun.
Seninle geçen her akșamın saçları var neden inkar edeyim ki şimdi? Daha güçlü daha mesafeli mi olmalıyım? Yüzüme bir yolculuk anısı yakıștırıp bașının üstünden uzaklara mı bakmalıyım? Anlıyorum, herkesin bir kalbi var elbet senin de haftada yedi gün, senede dört mevsim vardır, kabul ediyorum dünya diye bir yer var, dağ gölleri var, huzursuz yamaçlar var ama seninle kanıtlanan bir varlık isem, ısrarcı değilse de kederli olmakta haklıyım.
Birinin balkonunda uzun uzun durmasını ciddiye almalısın. Evlere sıǧmayan her bir kişinin sözcükleri yayvandır. Bașaklarla akraba olan dizlerimin bu devletlû şehirde ağrıması da bundan. Sığınmak için değil, sığmak için sana muhtacım. Soğuk ve gerçek sözcüklerinin bu kalbe bir çevirisi yok.