Bu saatte bizi uyutamayan derdin adıdır edebiyat. Zühre Tahiri sevmişti değil mi ? Tahir ile zühre meselesi gibiydi bizimki. O sevmese de tahirliğinden eksilir miydi zühre..
Tam kapıyı arkasından kapatacakken duraksadı.
" Aynı tabaktan yemek yedik senelerce o yüzden hakkım sana helal değildir bay Emesto."
Gülümsedim sadece.
O birlikte içinde yemek yediğimiz tabak bir gün kırılacaktı ama onun dokunduğu dudak hep benimleydi.
" Aynı dudağı paylaştık senelerce mariam.."
O kapı çekilmişti ve gidilmişti...