Kübra
@Nigahi_bahar
Orta çağ Hristiyanlığının cinsel edim karşısındaki iki yüzlülüğünü eserde iliklerimize kadar hissederiz, cinsel haz hem bedenin gerekliliği hem de günah olarak imlenir. Bununla birlikte Alexis’in cinsel yönelimiyle ilgili açık tek bir ifade bulunmaz. Batılının kendi bedeninden duyduğu korkuyu tüm eser boyunca çok incelikle anlarız.
Buradan hareketle Alexis beden ve ruh ayrımını yapar zorunlu olarak, beden ayrı bir varlık ruh ayrı bir varlıktır. Ayrıca “Cinsellik” kavramının kendisinin bile ancak 19. yüzyılda ortaya çıkmış Batılı ve modern bir kavram olduğunu göz önünde bulundurduğumuzda cinsel yönelime karşı tabî gerekçeler ve bir iç döküş olarak kaleme alınmış bu metnin tamamının bahanelermiş hissini yaratması kaçınılmaz.
Eser sonunda da kendi ahlaki gerekliliklerine uymanın zorunluluğu ve tutarlı olma arzusu sebebiyle ayrılık kararı için Monique’den anlayış beklemektedir. Kitabın önsöz yazarının belirttiği gibi metnin kendisine yazıldığı kadının bu metin karşısında ne düşüneceğini onun cevabı olarak yazmak bu metinden daha zor olurdu fakat oldukça da ilgi çekerdi.
Alexis’in tüm metin boyunca eşi ve oğlunun annesi Monique’e dostum diye hitap etmesi, çocuğunu, Monique’in oğlu olarak ifade etmesi yabancılaşmanın çok somut sunuluşu bence. Kendi bedenine, ruhuna, ve yakın ilişkilere aslında hiç yakınlaşamama.. Bununla birlikte Alexis’in; eşiyle evlenme sebebini sorgularken yaptığı öz eleştirilerin, ilişkilere başlarken kendimize yönelik verdiğimiz kararların karşı tarafın hayatında ne gibi etkilere sebep olacağını güzel bir bakışla sunması dışında eserin bir iç döküşten ziyade tam bir günah çıkarma metni olduğu kanısındayım.
Reklam
Sigmund Freud, E. Silberstein’a "Judith, çok güzel, cinsel bir vaka. Çok güçlü bir kadın gaddar bir erkeğe meydan okuyor ve kişiliğinin bir parçası olarak aşağılanan dişiliğini kullanarak intikam alıyor." şeklindeki analizi ile eseri tavsiye ediyor. Kitap, Freud’un bahsettiği şekilde kadın ve erkek figürlerini güç, güzellik, dişilik, erkeklik, korku, cesaret kavramları üzerinden; savaş, kuşatma, fethetme, teslim olma ya da direnme, ölüm ve yaşam metaforları ile işliyor.
Sandor Marai’nin bu eseri çarpıcı sorgulama ve analizlerle dolu. Eserde çözülme sayfa yüzlerden sonra başlıyor. O andan sonra kendinizi ilişkilerin sahiciliğini sorgularken buluyorsunuz. Bir an geliyor karakterler aracılığıyla; bağ kurduğunuzu sandığınız belki de her şeyi bağladığınız insanla aranızda eksik olan bir şeyleri farkettirecek içgörüyü teklif ediyor size eser. Maddi varlığı çok iyi bilinen birinin ruhunun karanlıklarına ulaşılamayabileceğini gözler önüne seriyor. Eksikliği, olmamışlığı, dünyanın bu halini cüretkar bir cesaretle göğüsleyebilmeyi görüyorsunuz.
Tanrıların bir dağın tepesine bir kayayı çıkarmakla cezalandırdığı Sisifos, Albert Camus’nün tüm eseri boyunca bahsettiği “uyumsuz”un ta kendisidir. Sisifos kayayı tepeye her çıkarışında tekrar yuvarlanacağının bilincindedir. O yazgısının farkındadır, hakkındaki söylen bu nedenle trajiktir..
..
Eser anlaşılması güç, derin manalar içermekte. Fakat eserin güçlüğü, yaşamın güçlüğünü tatmakla doğru orantılı olarak azalıyor.. Hayatım boyunca tekrar tekrar okumayı düşündüğüm nadir kitaplardan..
