Felaketimizi başka bir yere taksim etmek saadetdir, fakat annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarb edilmiş olur. Çocuklarının felaketini ikiqat şiddetle hiss eden anneler bu ıztıraplarını çocuklarına fazlasıyla iade ederler. Böylece, keder anadan çocuğa, çocukdan anaya her intikal edişinde büyüdükce büyür.
İnsanın yüreği içi kanla dolu üstü kapalı bir çukurdur ve açıldığı zaman hep çevremizde toplanıb havayı karartan avutulması olanaksız bütün susamış gölgeler içib canlanmak için ona koşarlar.