“Öülü evindən qeydlər Dostoyevskinin oxduğum 5-ci kitabıdır. “Karamazov qardaşları”ndan sonra ən çox sevdiyim əsəri oldu. Amma ilk öncə mənfi cəhətlərindən başlamaq istəyirəm, Müəllifin bir çox əsəri kimi burda da süjet xətti çox sürükləyici deyil. Öncədən oxucunun bunu qəbullanıb buna görə kitaba başlaması faydalı olacaqdır. Bundan əlavə əsərdə əsərin həcminə görə həddən çox personaj var və bu personajların keçmişi, psixologiyası, xarakteri ətraflı göstərilir. Bu da zaman-zaman sıxıcı gələ bilər. Amma müəllif insan psixologiyasının ən dərin nöqtələrinə qədər enir. Onun əzablarını, azadlıq ehtirasını, cəsurluğunu, qorxaqlığını, cahilliyini ən incə detallarına qədər təsvir edir.
Dostoyevskinin ölü evində (yəni həbsxanada) ən çox toxuna biləcəyi mövzu təbii ki, insan azadlığıdır. Onun üçün azadlıq insanoğlunun uğrunda hər şeydən keçə biləcəyi çox böyük bir ehtirasdır. Məsələn, məhbusların bütün ili işləyib güclə biraz pul yığıb sonra o pulu içkiyə xərcləyib bir gündə bitirdiyindən və yenə illərlə əziyyətlə pul yığmağından danışılır. Çünki o həmin içki içdikləri 1 gün özlərini qısa müddətdə olsa azad hesab edirdilər. Və ya bəzi məhbusların həbsxanadan qaça bilmıyəcəyini bilməsinə rəğmən qaçmağa çalışması diqqəti cəlb edir. Buna da səbəb göstərilir ki məhbus bu eyni 4 divardan çıxsın, ona gələcək ay hansı cəzanı kəsəcəklər, haraya sürgünə göndəriləcək heç fərq etmir təki həyatında dəyişiklik olsun.
Eyni Zamanda müəllif cəzalandırılmaların ədalətsizliyindən də danışır. Ona görə məcbur qalıb hər hansı bir səbəblə cinayətə bulaşmış şəxs ilə sırf keyfi istəyir deyə adi səbəblərdən insan öldürən və heç bir vicdani narahatlıq duymayan şəxsin eyni cəzanı görməsi yəni həbsə atılması ( müddəti fərqli olsa da) heç də birmənalı deyil. Həbsxananın əsas məqsədinin məhbusların