Nilyecim
@Nilyecim
21 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Parası olan insan hiçbir zaman tamamen yalnız değildir.
Sayfa 52
İnsan sokağa düştüğü zaman hiçbir beklentisi kalmaz, hiçbir şey umut etmez. Oysa ben aşktan bir şeyler beklemiştim. Aşkı tanıyınca insan olduğumu hissetme ye başlamıştım. Fahişeyken karşılıksız hiçbir şey vermez, hep alırdım. Ama âşık olunca bedenimi, ruhumu, aklımı ve tüm çabamı düşünmeden verdim. Asla bir şey beklemedim, sahip olduğum her şeyi verdim, kendimi tümüyle bırakıp bütün silahlarımdan, tüm savunmalarımdan arınarak çırılçıplak kaldım. Oysa fahişeyken kendimi korur, her an savaşırdım; hiç korunmasız kalmazdım. Gerçek benliğimi korumak için erkeklere dış kabuğumu sunardım. Yüreğimle ruhumu korur; bedenimi edilgen, hareketsiz, hissiz rolünü oynamaya bırakırdım. Edilgen olarak direnmeyi, hiçbir şey vermeksizin kendimi tümüyle korumayı, kendi dünyama çekilerek yaşamayı öğrenmiştim. Diğer bir deyişle, erkeklere bedenime sahip olabileceklerini, ölü bir bedene sahip olabileceklerini, ama tepki göstermemi, heyecanlanmamı, haz ya da acı duymamı beklememelerim söylerdim. Hiçbir çaba, hiçbir enerji harcamaz, sevgi gösterisinde bulunmaz, düşünmezdim. Dolayısıyla hiç yorulmaz, tükenmezdim. Ama aşkta her şeyimi vermiştim; yeteneklerimi, çabamı, duygularımı, en derin duygularımı... Bir azize gibi, bedelini hiç hesaplamadan, elimde avucumda ne varsa hepsini vermiştim. Tek bir şey dışında hiçbir şey istememiştim, hiçbir şey: aşkın korumasına sığınmak. Kendimi yeniden bulmak, yitirdiğim benliğimi yeniden kazanmak. Küçük görülmeyen, aşağılanmayan, tersine saygın ve üstün tutulan, duyarak yaşayan bir insan olmak.
Sayfa 88
Sakin bir ilişkinin imkânsızlığının, aslında son derecede doğal bir sonucu daha vardı: Konuşmayı unuttum. Zaten büyük bir hatip olacağım yoktu, ama son derece akıcı, normal bir konuşmaya hâkimdim. Ama sen daha en başından kelimeyi bana yasakladın, “Tek bir kelime itiraz yok” tehdidi ve yanında kalkan el, o zamandan beri bana eşlik ediyor. Böylece senden - ki konu kendi meselelerin olduğunda mükemmel bir hatip kesilirsin- kem küm eden, kekeleyen bir konuşma şekli aldım, senin için bu kadarı bile çok fazlaydı ve sonunda sustum, önceleri belki inattan, sonraysa senin karşında ne düşünebildiğim ne de konuşabildiğim için. Ve benim esas yetiştiricim sen olduğun için bu, hayatımın her alanına nüfuz etti. Sen boyun eğmediğime inanıyorsan bu kesinlikle tuhaf bir yanılgı olur. “ Her zaman her şeye karşı”, gerçekten de zannettiğin ve beni itham ettiğin gibi, sana karşı edindiğim bir hayat düsturum olmadı. Aksine! Sana daha az uysaydım, benden daha çok memnun olurdun. Lakin bütün eğitsel önlemlerin hedefine ulaştı, hiçbir hamleden kaçmadım, ben, ben olduğum halimle, (hayatın temel ilkeleri ve etkileri hariç) senin yetiştirme tarzının ve benim itaatimin bir sonucuyum. Sonucun seni her halükârda utandırmasının ve bunun senin yetiştirme tarzının bir neticesi olarak kabullenmeyi farkında olmadan reddetmenin sebebi, senin elinle benim hamurumun birbirine bu denli yabancı olmasıdır. “ Tek kelime itiraz yok!”derdin ve böylece, sana uygun olmayan içimdeki karşı güçleri susturmak isterdin, ancak bu baskı benim için fazla ağırdı; fazla itaatkârdım, tamamen sessizliğe bürünür, kendimi senden gizlerdim ve ancak hâkimiyetin bana en azından doğrudan ulaşmayacağı kadar uzaklaştığımda senden, işte o zaman kıpırdamaya cesaret ederdim. Buna rağmen karşında dururdun ve her şey sadece senin gücünün
Sayfa 21 - indigo kitap
