Ezanlar okundu, o ağladı.
Ezanlar okundu, o ağladı.
Ezanlar bitti, o da gözyaşlarını sildi.
Sanki bütün kalbini,bütün ruhunu, bütün vücudunu, geçmişini yıkamış yeniden doğmuş gibi oldu.
Rıza, bir bıçağın ucunda yürür gibi yürüdü yolun kenarından .Apartmanın önüne gelene kadar kafasını kaldırmadı .Ağzının acısı yerli yerinde duruyordu hâlâ .Fakirlik bu,diye düşünüyordu. Bedeniyle değil ,ruhuyla açlığını çektiği şeylerin fakirliği.