Ölüm birdenbire olmaz,
Yavaş yavaş ayrılırız bedenimizden.
Vazgeçer arzu bile, tıpkı hücreler gibi,
Kendini yenilemekten.
Hatalarla ölçüp tartarız yılları,
Anımsanmaz pek, doğru kararlar,
Bunu değil de o diğer yolu,
Tercih etseydim eğer.
Şöyle deseydim; öyle demek yerine,
Nasıl seyrederdi hayatım?
Gençken;
Çok uzun yaşadı dediklerimizden,
Daha uzun bir yaşam sürme isteğinden mi,
Korku ya da ümit sebebiyle,
Zamanın hakkını
Yeterince verebilmeyi düşlemek mi,
Gözden geçirmek şimdi onca seçeneği;
Dönüp de biriyle ikinci bir serüven,
Olabildiğince içten, kendiyle barışık,
Yaşamak mümkünmüş gibi.
Ve ölüm birdenbire olmaz,
Başlar elerken seçenekleri.
Aynı andasın zümrüt ve zambak,
Nasip diyoruz olmayan şeye.
Yorulmuş kalmışken bile aramak
Nasip diyorum, olur belki de.
Sordum ve sordun, neden bitmiyor?
Seninle başlayan benmişim meğer.
Seher vaktinden bir bak âlem kim?
Ey çaresizlik ey kutsal hüner,
Yanmak icap eder kendi içinde
Külünden doğmak dilersen eğer.
Sayfa 7 - İbrahim TENEKECİ, Dünyadan Dönerken.·Kitabı okudu